niedziela, 11 listopada 2012

Grać z weną w zielone.



Każdy, kto kiedykolwiek próbował coś pisać- czy to dla siebie, dla wzbogacenia własnego wnętrza i dla zwyczajnej przyjemności, czy dla innych- jak ja, doskonale wie co to za zły, zielony Stwór tak często zakrada się do głowy, nie pozwalając by żadna mądra rzecz się stamtąd wydostała.  Zielony, bo sama za tym kolorem nie przepadam.  Stwór ów to nikt inny jak złodziej weny.
Przyszedł skubany i do mnie, skutecznie odstraszając mnie od wszystkiego co w nawet najmniejszym stopniu wiązało się z przelewaniem własnych myśli i spostrzeżeń na papier, tudzież na biały arkusz nowego dokumentu. Patrzeć na literki nie mogłam. Mojej ręce było nie po drodze kiedy kierowała kursorem na Nic Do Ukrycia. Strona mi więdła. Ba, więdnie dalej. A ta zielona wredota nigdzie nie miała zamiaru sobie pójść. I siedziała mi gdzieś między półkulami mojego bystrego (tak, jasne) mózgu odciągając mnie od pisania. Sprytna to bestia- siedzi cicho, niby go nie ma, ale kiedy już się zakradnie do kogoś, to skutki tego są długofalowe. Czysta strona. Myśli plączą się w zadziwiający sposób, nie wnosząc do ludzkiej egzystencji nic godnego uwagi. Palce biegają po klawiaturze nie tak jak kiedyś.
A potem jest już tylko gorzej. Zaczyna się wątpić w swoje możliwości i zdolności (jeśli są, oczywiście. Dziwnym trafem zaskakujący procent społeczeństwa myśli, że je posiada chociaż tak naprawdę.. Ahh, a co ja tam wiem). Potem idzie się oczywiście do kuchni, otwiera lodówkę i zajada chandrę. A jeśli to nie pomaga, to wtedy Stwór zmusza nas do ostateczności- wymówki. Nagle w główce pojawia się milion całkiem rozsądnych powodów dlaczego zaprzestanie pisania jest dobrym pomysłem. A bo to zimno, a bo to ciepło, a bo to jestem głodna, albo przejedzona. Internet wolno chodzi, program nie poprawia mi moich błędów, kawa bez mleka bo nie ma go w domu, bo zupa była za słona . Komputer stary i zepsuty. Trzeba posprzątać. Trzeba się nawet pouczyć. Trzeba załatwić milion niepotrzebnych i błahych spraw. A bo to się jest w podróży i się nie ma czasu. Albo znajomi.
Mogłabym wymieniać tak bez końca. Najgorszy jest chyba fakt, że karmiony wymówkami Stwór rośnie w siłę, zaczyna się dobrze czuć w ciele swojego żywiciela i ani mu się widzi wyprowadzka. Tylko jak wykurzyć takiego pasożyta? W sieci krąży milion mniej lub bardziej skutecznych pomysłów. Ba, chyba legend. Dobra  książka i cappuccino jako inspiracja? No dobrze, spróbujmy. Tylko co jeśli książka okaże się nie najwyższych lotów i zamiast przypływu weny poczujemy jedynie niesmak i przypływ nagłych torsji? Nie wspominając już o połączeniu tego drugiego stanu z kubkiem cappuccino… A może muzyka? Tylko co wybrać- energetyczny zestaw od Oceany czy może nastrojowy Frank Sinatra? A co jeśli i to nie podziała, co wtedy, ja się pytam! Co z tymi milionami zbłąkanych duszyczek, szukających pomocy, ukojenia, wyjścia z ekstremalnie trudnej sytuacji? Teraz pewnie uśmiechacie się do monitorów, ale naprawdę- TO JEST ekstremalnie trudna sytuacja dla kogoś, kto bardzo chce, tylko… Nie może.
 Ja jestem chyba zwolennikiem czynnej walki z tym zielonym okrutnikiem, wszelkimi możliwymi sposobami. Ciosy poniżej pasa też wchodzą w grę, jeśli o taką stawkę toczy się walka. Weno, przybywaj! Z takim okrzykiem rzuciłam się dzisiaj, po dwunastu godzinach pracy na mojego kuma marki lenovo. Wcześniej, w ramach rozgrzewki ułożyłam pasjansa, dopakowałam niezbędne do wyprowadzki rzeczy, zjadłam pasek czekolady i zabrałam się do ciężkiej pracy. Chyba coś w tym jest, że najlepszą obroną jest atak.. Pozbyłam się intruza i to w wielkim stylu! Niecodziennie walczy się z brakiem weny… Pisząc o niej. Bardzo wylewnie.
Wróciła do mnie moja luba. Chyba. Trochę mi jeszcze potrzeba wprawy, a potem to już z górki. I wcale nie zapomniałam hasła do NDU. Zmiana adresu i wystroju była wyłącznie moją własna zachcianką.

3 komentarze:

  1. Kiedyś, przy okazji zmiany mojego bloga tak mi się powiedziało: "jak kobieta zmienia wystrój bloga, to znaczy, że zmienia swoje życie". Może coś w tym jest? W każdym razie gratuluję pokonania tej zielonej gnidy, a wiem, że musiało to być duże wyzwanie. Sama walczę z nim od jakiegoś czasu. Niestety bez efektów.

    OdpowiedzUsuń
  2. Notka piękna, ale jak można nie lubić zielonego?!

    OdpowiedzUsuń
  3. Zgadzam się z Karoliną, jak można nie lubić zielonego. A co do bloga i pomysłu na temat- PIĘKNIE! Zdolniacha! : *

    OdpowiedzUsuń