Każdy, kto kiedykolwiek próbował coś pisać- czy to dla
siebie, dla wzbogacenia własnego wnętrza i dla zwyczajnej przyjemności, czy dla
innych- jak ja, doskonale wie co to za zły, zielony Stwór tak często zakrada
się do głowy, nie pozwalając by żadna mądra rzecz się stamtąd wydostała. Zielony, bo sama za tym kolorem nie
przepadam. Stwór ów to nikt inny jak
złodziej weny.
Przyszedł skubany i do mnie, skutecznie odstraszając mnie od
wszystkiego co w nawet najmniejszym stopniu wiązało się z przelewaniem własnych
myśli i spostrzeżeń na papier, tudzież na biały arkusz nowego dokumentu.
Patrzeć na literki nie mogłam. Mojej ręce było nie po drodze kiedy kierowała
kursorem na Nic Do Ukrycia. Strona mi więdła. Ba, więdnie dalej. A ta zielona
wredota nigdzie nie miała zamiaru sobie pójść. I siedziała mi gdzieś między
półkulami mojego bystrego (tak, jasne) mózgu odciągając mnie od pisania.
Sprytna to bestia- siedzi cicho, niby go nie ma, ale kiedy już się zakradnie do
kogoś, to skutki tego są długofalowe. Czysta strona. Myśli plączą się w
zadziwiający sposób, nie wnosząc do ludzkiej egzystencji nic godnego uwagi.
Palce biegają po klawiaturze nie tak jak kiedyś.
A potem jest już tylko gorzej. Zaczyna się wątpić w swoje
możliwości i zdolności (jeśli są, oczywiście. Dziwnym trafem zaskakujący
procent społeczeństwa myśli, że je posiada chociaż tak naprawdę.. Ahh, a co ja
tam wiem). Potem idzie się oczywiście do kuchni, otwiera lodówkę i zajada
chandrę. A jeśli to nie pomaga, to wtedy Stwór zmusza nas do ostateczności- wymówki.
Nagle w główce pojawia się milion całkiem rozsądnych powodów dlaczego
zaprzestanie pisania jest dobrym pomysłem. A bo to zimno, a bo to ciepło, a bo
to jestem głodna, albo przejedzona. Internet wolno chodzi, program nie poprawia
mi moich błędów, kawa bez mleka bo nie ma go w domu, bo zupa była za słona .
Komputer stary i zepsuty. Trzeba posprzątać. Trzeba się nawet pouczyć. Trzeba
załatwić milion niepotrzebnych i błahych spraw. A bo to się jest w podróży i
się nie ma czasu. Albo znajomi.
Mogłabym wymieniać tak bez końca. Najgorszy jest chyba fakt,
że karmiony wymówkami Stwór rośnie w siłę, zaczyna się dobrze czuć w ciele
swojego żywiciela i ani mu się widzi wyprowadzka. Tylko jak wykurzyć takiego
pasożyta? W sieci krąży milion mniej lub bardziej skutecznych pomysłów. Ba,
chyba legend. Dobra książka i cappuccino
jako inspiracja? No dobrze, spróbujmy. Tylko co jeśli książka okaże się nie
najwyższych lotów i zamiast przypływu weny poczujemy jedynie niesmak i przypływ
nagłych torsji? Nie wspominając już o połączeniu tego drugiego stanu z kubkiem
cappuccino… A może muzyka? Tylko co wybrać- energetyczny zestaw od Oceany czy
może nastrojowy Frank Sinatra? A co jeśli i to nie podziała, co wtedy, ja się
pytam! Co z tymi milionami zbłąkanych duszyczek, szukających pomocy, ukojenia,
wyjścia z ekstremalnie trudnej sytuacji? Teraz pewnie uśmiechacie się do
monitorów, ale naprawdę- TO JEST ekstremalnie trudna sytuacja dla kogoś, kto
bardzo chce, tylko… Nie może.
Ja jestem chyba
zwolennikiem czynnej walki z tym zielonym okrutnikiem, wszelkimi możliwymi
sposobami. Ciosy poniżej pasa też wchodzą w grę, jeśli o taką stawkę toczy się
walka. Weno, przybywaj! Z takim okrzykiem rzuciłam się dzisiaj, po dwunastu
godzinach pracy na mojego kuma marki lenovo. Wcześniej, w ramach rozgrzewki
ułożyłam pasjansa, dopakowałam niezbędne do wyprowadzki rzeczy, zjadłam pasek
czekolady i zabrałam się do ciężkiej pracy. Chyba coś w tym jest, że najlepszą
obroną jest atak.. Pozbyłam się intruza i to w wielkim stylu! Niecodziennie
walczy się z brakiem weny… Pisząc o niej. Bardzo wylewnie.
Wróciła do mnie moja luba. Chyba. Trochę mi jeszcze potrzeba
wprawy, a potem to już z górki. I wcale nie zapomniałam hasła do NDU. Zmiana
adresu i wystroju była wyłącznie moją własna zachcianką.
Kiedyś, przy okazji zmiany mojego bloga tak mi się powiedziało: "jak kobieta zmienia wystrój bloga, to znaczy, że zmienia swoje życie". Może coś w tym jest? W każdym razie gratuluję pokonania tej zielonej gnidy, a wiem, że musiało to być duże wyzwanie. Sama walczę z nim od jakiegoś czasu. Niestety bez efektów.
OdpowiedzUsuńNotka piękna, ale jak można nie lubić zielonego?!
OdpowiedzUsuńZgadzam się z Karoliną, jak można nie lubić zielonego. A co do bloga i pomysłu na temat- PIĘKNIE! Zdolniacha! : *
OdpowiedzUsuń