Ola boga, to ten jedyny!
Trzynastolatki powtarzają to średnio trzy razy w miesiącu, wzdychając do któregoś takiego delikwenta na szkolnych korytarzach. Każdy jest wyjątkowy, wspaniały, będzie się troszczył, kochał i tęsknił. A jeśli nie odzywa się dostatecznie długo, to znaczy, że tym jedynym jest ktoś zupełnie inny i trzeba uważniej rozglądać się w kolejce przy sklepiku.
Tak kiedyś zachowywała się chyba każda nastolatka. Niektóre oczywiście zatrzymały się na tym poziomie nie robiąc sobie nic z faktu, że teoretycznie powinny dojrzeć.
I chyba potem jest już tylko gorzej. Wraz z dojrzewaniem emocjonalnym wcale nie znika z naszej głowy obraz księcia na białym koniu. Wręcz przeciwnie- Szuka się miłości, stabilizacji, partnera, który będzie z nami na równi, ale jednocześnie będzie w stanie dominować. Będzie odpowiedzialny, zaradny. Będzie stanowczy i silny, ale jednocześnie czuły i delikatny. Będzie nas wspierał i trzymał naszą stronę. Będzie kładł się w kałuże, byśmy nie zamoczyły szpilek. Otworzy nam drzwi, kupi nam bukiet kwiatów zupełnie bez okazji, na każdym kroku będzie nam szeptał czułe słówka, a w sypialni będzie istnym Bogiem. Czy my przypadkiem nie chcemy za dużo? I gdzie znaleźć diament wśród kamieni?
Bądż moim księciem!
Ten ma za duży nos, ten ma oczy niebieskie, a nie zielone. Tamten założył wiejskie spodnie, a buty nie pasują mu do kurtki. Wstępna selekcja przeprowadzona. O nie, ma szorstkie dłonie, w dodatku odciski. Zęby nie są idealne białe. Nie mówi 'r'. Odpada, odpada!
Każda dama staje się wybredna, jeśli chodzi o wybór kawalera, który będzie mógł skraść jej serce. Chcemy przecież dla siebie jak najlepiej. Chcemy swojego ideału i nie wiadomo, czy nie jedziemy z nim właśnie komunikacją miejską. Nigdy nie wiemy, kiedy trafi nam się właśnie TO- wielkie uczucie, miłość od pierwszego wejrzenia, zgodność dusz. Dlatego okupujemy łazienkę godzinami. Po wyjściu bliżej nam do Angeliny Jolie niż do siebie. Puder w torebkę, błyszczyk na usta, malutkie lusterko gdyby coś złego miało się stać. Zestaw ratunkowy przygotowany. W drogę. Czas na polowanie
Zapoznać, zaliczyć, zapomnieć?
Dewiza życiowa większości mężczyzn, chociaż nie każdy będzie na tyle odważny, by się do tego publicznie przyznać. Bo, niestety, w większości to potworne, przebiegłe kreatury. Zakładają maski tych dobrych, tych aniołków i wcale nie liczą na wielkie powodzenie. Sztukę manipulacji opanowali do perfekcji- I tak się skusisz, kobieto! Niech Cię nie zwiedzie przyjemny uśmiech, lekka nieśmiałość i słówka, którymi Cię karmi. Ty będziesz spijać słowa z tych ust, a nawet nie zauważysz kiedy to wszystko obroci się przeciwko Tobie.
Istny ideał, przecież zgadzacie się w każdym aspekcie, lubicie te same rzeczy, to Twoja druga połówka, a Ty nie chcesz tego zmarnować. Uczucia eksplodują, poświęcasz się, już nie sprawia Ci problemu zmiana swoich przyzwyczajeń i zachowań, by to jemu było dobrze.
Problem zaczyna się w momencie, kiedy nie chcemy robić czegoś co jest wbrew naszej naturze i postanowieniach. Oczywiście słyszymy "Masz absolutną rację, rozumiem Cię, nie mam zamiaru na Tobie niczego wymuszać, szanuje Twoje zdanie". Bo brzmi znajomo, prawda? Szkoda tylko, że to kolejne puste słowa, które w efekcie niewiele znaczą. Twoje zdanie jest uszanowane, ale nie chcesz? Jeśli nie chcesz, to musisz zniknąć, najlepiej jak najszybciej.
Nie byłaś naiwna
To teraz musisz za to zapłacić. Bo niby to my jesteśmy pokręcone i niczego nie mówimy wprost, ale to właśnie nas się odsuwa bez słowa, izoluje, próbuje zignorować. "Boże, nie odzywa się od trzech dni, coś się musiało stać! Może to moja wina, może zrobiłam coś złego?"- mówi przerażona Ola i zapycha mężczyźnie skrzynkę. To taka Olę, Kasię, Marysię trzyma się w niepewności i na dystans przez długi czas, by potem nakarmić ją całą tą błazenadą w stylu "Przepraszam, ale to nie to. Nie pasujemy do siebie. Zasługujesz na lepsze traktowanie, a ja nic do Ciebie nie czuję". A tak naprawdę? Naprawdę to tajny męski szyfr ukrywający ich frustrację, złość na samych siebie, że nie udało im się przekonać kobiety by się złamała. Uległa. Zrobiła coś, czego nie chciała
To wszystko brzmi jak zły sen
Bo każda chciałaby mieć swojego prawdziwego księcia z bajki. Nawet, jeśli nie chce się do tego przyznać. Cierpimy, ubolewamy, zastanawiamy się co jest z nami nie tak. Z nami nic nie jest 'nie tak'- po prostu czasami chcemy czegoś więcej niż być czyjąś własnością, czyjąś lalką, pluszowym misiem, ulubioną zabawką. Rzeczywistość nie zawsze nas oszczędza. Może to delikatny znak, żeby zakończyć polowania na księcia i znaleźć sobie... Po prostu partnera.
sobota, 17 listopada 2012
niedziela, 11 listopada 2012
Grać z weną w zielone.
Każdy, kto kiedykolwiek próbował coś pisać- czy to dla
siebie, dla wzbogacenia własnego wnętrza i dla zwyczajnej przyjemności, czy dla
innych- jak ja, doskonale wie co to za zły, zielony Stwór tak często zakrada
się do głowy, nie pozwalając by żadna mądra rzecz się stamtąd wydostała. Zielony, bo sama za tym kolorem nie
przepadam. Stwór ów to nikt inny jak
złodziej weny.
Przyszedł skubany i do mnie, skutecznie odstraszając mnie od
wszystkiego co w nawet najmniejszym stopniu wiązało się z przelewaniem własnych
myśli i spostrzeżeń na papier, tudzież na biały arkusz nowego dokumentu.
Patrzeć na literki nie mogłam. Mojej ręce było nie po drodze kiedy kierowała
kursorem na Nic Do Ukrycia. Strona mi więdła. Ba, więdnie dalej. A ta zielona
wredota nigdzie nie miała zamiaru sobie pójść. I siedziała mi gdzieś między
półkulami mojego bystrego (tak, jasne) mózgu odciągając mnie od pisania.
Sprytna to bestia- siedzi cicho, niby go nie ma, ale kiedy już się zakradnie do
kogoś, to skutki tego są długofalowe. Czysta strona. Myśli plączą się w
zadziwiający sposób, nie wnosząc do ludzkiej egzystencji nic godnego uwagi.
Palce biegają po klawiaturze nie tak jak kiedyś.
A potem jest już tylko gorzej. Zaczyna się wątpić w swoje
możliwości i zdolności (jeśli są, oczywiście. Dziwnym trafem zaskakujący
procent społeczeństwa myśli, że je posiada chociaż tak naprawdę.. Ahh, a co ja
tam wiem). Potem idzie się oczywiście do kuchni, otwiera lodówkę i zajada
chandrę. A jeśli to nie pomaga, to wtedy Stwór zmusza nas do ostateczności- wymówki.
Nagle w główce pojawia się milion całkiem rozsądnych powodów dlaczego
zaprzestanie pisania jest dobrym pomysłem. A bo to zimno, a bo to ciepło, a bo
to jestem głodna, albo przejedzona. Internet wolno chodzi, program nie poprawia
mi moich błędów, kawa bez mleka bo nie ma go w domu, bo zupa była za słona .
Komputer stary i zepsuty. Trzeba posprzątać. Trzeba się nawet pouczyć. Trzeba
załatwić milion niepotrzebnych i błahych spraw. A bo to się jest w podróży i
się nie ma czasu. Albo znajomi.
Mogłabym wymieniać tak bez końca. Najgorszy jest chyba fakt,
że karmiony wymówkami Stwór rośnie w siłę, zaczyna się dobrze czuć w ciele
swojego żywiciela i ani mu się widzi wyprowadzka. Tylko jak wykurzyć takiego
pasożyta? W sieci krąży milion mniej lub bardziej skutecznych pomysłów. Ba,
chyba legend. Dobra książka i cappuccino
jako inspiracja? No dobrze, spróbujmy. Tylko co jeśli książka okaże się nie
najwyższych lotów i zamiast przypływu weny poczujemy jedynie niesmak i przypływ
nagłych torsji? Nie wspominając już o połączeniu tego drugiego stanu z kubkiem
cappuccino… A może muzyka? Tylko co wybrać- energetyczny zestaw od Oceany czy
może nastrojowy Frank Sinatra? A co jeśli i to nie podziała, co wtedy, ja się
pytam! Co z tymi milionami zbłąkanych duszyczek, szukających pomocy, ukojenia,
wyjścia z ekstremalnie trudnej sytuacji? Teraz pewnie uśmiechacie się do
monitorów, ale naprawdę- TO JEST ekstremalnie trudna sytuacja dla kogoś, kto
bardzo chce, tylko… Nie może.
Ja jestem chyba
zwolennikiem czynnej walki z tym zielonym okrutnikiem, wszelkimi możliwymi
sposobami. Ciosy poniżej pasa też wchodzą w grę, jeśli o taką stawkę toczy się
walka. Weno, przybywaj! Z takim okrzykiem rzuciłam się dzisiaj, po dwunastu
godzinach pracy na mojego kuma marki lenovo. Wcześniej, w ramach rozgrzewki
ułożyłam pasjansa, dopakowałam niezbędne do wyprowadzki rzeczy, zjadłam pasek
czekolady i zabrałam się do ciężkiej pracy. Chyba coś w tym jest, że najlepszą
obroną jest atak.. Pozbyłam się intruza i to w wielkim stylu! Niecodziennie
walczy się z brakiem weny… Pisząc o niej. Bardzo wylewnie.
Wróciła do mnie moja luba. Chyba. Trochę mi jeszcze potrzeba
wprawy, a potem to już z górki. I wcale nie zapomniałam hasła do NDU. Zmiana
adresu i wystroju była wyłącznie moją własna zachcianką.
Subskrybuj:
Posty (Atom)